‎14. Ο έρωτας θεός

Ο Όμηρος δεν αναφέρει τον Έρωτα στα έργα του. Ωστόσο, ο Παρμενίδης (περίπου 400 π.Χ.), ένας από τους προσωκρατικούς φιλοσόφους, προηγείται του Φρόυντ στην απόδοση σημασίας στη σεξουαλική επιθυμία.

Ο Έρως είναι γιος του Άρη, θεού του πολέμου, και της Αφροδίτης. Ο Έρως αγάπησε την θνητή κόρη Ψυχή, που ήταν τόσο όμορφη, ώστε η ίδια η Αφροδίτη άρχισε να τη ζηλεύει. Η θεά έστειλε τον γιο της, Έρωτα, να στείλει βέλη αγάπης στην Ψυχή και να την κάνει να ερωτευτεί έναν άσχημο άνδρα. Αλλά ο Έρως μαγεύτηκε από την ομορφιά της Ψυχής, μπερδεύτηκε και τραυματίστηκε από τα δικά του βέλη.

Η εύθραυστη ηρεμία τους καταστράφηκε από την επίσκεψη των ζηλόφθονων αδελφών της Ψυχής, που οδήγησαν την Ψυχή να προδώσει την εμπιστοσύνη του συζύγου της. Τραυματισμένος, ο Έρως εγκαταλείπει τη γυναίκα του και η Ψυχή περιπλανιέται στη γη, αναζητώντας την χαμένη αγάπη της. Τελικά, η Ψυχή απευθύνεται στην Αφροδίτη ζητώντας τη βοήθειά της. Η Αφροδίτη της αναθέτει μια σειρά από δύσκολες δοκιμασίες, τις οποίες η Ψυχή καταφέρνει να ολοκληρώσει χάρη στις υπερφυσικές της δυνάμεις. Αφού ολοκλήρωσε τις δοκιμασίες με επιτυχία, η Αφροδίτη υπέκυψε και η Ψυχή έγινε αθάνατη δίπλα στον σύζυγό της, Έρωτα.

Κατά τη διάρκεια της γιορτής που έκαναν οι Φαίακες για τον Οδυσσέα, ο Δημοδόκος έπαιξε και τραγούδησε την ιστορία του έρωτά τους και την εκδίκηση του Φίστου. Από αυτό μπορεί να κατανοηθεί γιατί ο ποιητής Καρτελιάς αποφάσισε να περιλάβει αυτό το τραγούδι στην εκδοχή του της Οδύσσειας.

Ο έρωτας θεός (τραγούδι)